Over de reis van onze Ziel: scharnier momenten van ons leven en wat ze ons te zeggen hebben

    In contact komen met de scharniermomenten van ons leven

We komen de rode draad van ons leven op het spoor als we voeling krijgen met de momenten van ons leven die opmerkelijk zijn geweest. Niet zozeer omdat er iets groots gebeurde, maar omdat op dat moment ons leven een bepaalde wending nam. Dat kan ook iets kleins zijn, iets dat we mogelijk al lang vergeten zijn. In de stilte laten we 8 – 10 momenten opkomen. We ontvangen ze.

Probeer er heel neutraal in te staan, ga het niet bedenken. Deze omslagpunten zijn geen waarde oordelen t.a.v. verdriet of vreugde, succes of falen. Ze zijn wat ze zijn; de wonderlijke en unieke geschiedenis van je leven.

Laat ze komen en verwelkom ze als een bron van nog ongekende wijsheid en innerlijk weten. Hier dient het geheim van je leven zich aan.

Sta open voor je verleden maar verlies je niet in nostalgie. Blijf kijken en ontvang.

1. Sluit je ogen, adem diep en langzaam.

2. Voel de beweging van je leven, denk niet na over je leven, maar voel de eenheid.

3. Laat ritmes, fasen, periodes aan je voorbij gaan. Kijk naar wat zich presenteert.

Laat je verrassen en verwelkom alles.

4. Laat in deze stilte en rust acht tot tien momenten opkomen van je jeugd tot nu toe.

Selecteer niets, alles is belangrijk. Niets is toevallig.

5. Leg ieder moment vast met een paar steekwoorden. Wees stil bij de lijst die zich

aandient. Wat voel je daarbij. Later kun je de lijst hardop voorlezen aan jezelf.

Dit is informatie over de diepere zin van je leven.

magisch pad

Ga nu terug naar iedere periode als een “kwalitatieve periode”.

Het was een tijd dat………….

Schrijf deze zin bij ieder van de scharniermomenten.

Ga opnieuw de stilte in en lees al de zinnen bij iedere fase hardop voor aan jezelf.

Voel dan welke periode of fase van je leven er nu voor je uitspringt. Wees heel open en probeer aan te voelen waarom die fase voor jouw leven nu belangrijk is. Welke beslissingen nam je ?

Nu je een levensfase hebt gekozen probeer je contact te maken met het gevoel van die periode. Het was een periode dat……

Gebeurtenissen komen terug, omstandigheden, je innerlijk leven, situaties, mensen.

Spreek met de persoon die je toen was; het kind, de jonge man of vrouw. Kijk naar je hoop, je idealen, je plannen van toen. Hoe was toen je houding t.a.v. het leven?

Schrijf over wat nu duidelijk wordt. Teken er een mandala over .

Je kunt dit proces herhalen voor alle fasen van je leven.

Bewerkt naar Ira Progoff: ” Steppingstones”

 

 

 

 

 

 

 

 

Advertenties

Spirit

beau11

Er is een zekere kus die we met inzet

van ons hele leven willen,

de Spirit die het lichaam beroert.

Zeewater smeekt de parel

om zijn schelp te breken.

En de lelie,hoe hevig heeft zij

een wilde vlinder nodig?

’s Nachts open ik het raam

en vraag de maan te komen

en haar gezicht tegen dat van mij te drukken. Adem in mij.

Sluit de deur van de taal,

en open het raam van de liefde.

De maan zal niet de deur gebruiken,

alleen het raam.

Rumi

De weg van onze ziel door de uitdagingen van onze tijd

1. Onze ziel en de grote wereldziel

Ruim zeventien jaar geleden werd ik aangetrokken door de titel van een conferentie die destijds in Z. Duitsland werd gehouden. “ Crisis van de Aarde, Crisis van de Ziel”. Het was in een tijd van mijn leven dat ik steeds dieper werd geraakt door de diepe crisissen van mensen van onze tijd. Ik zag mensen die zich maanden en maanden in heftige zielsbewegingen bevonden. Ja in crisissen die tot op de bodem van de ziel gingen en veel meer waren dan een z.g. burn out of overspannenheid. Existentiële,transpersoonlijke crisissen. Mensen die het niet meer trokken en geen zin meer konden geven aan hun eens zo voorspoedige en veelbelovende leven.

Ik wist ergens heel diep dat het klopte, dat thema van de conferentie. Maar over de crisis van de Aarde had ik nog weinig bewustzijn, laat staan hoe de crisis van de ziel verbonden zou zijn met de crisis van de Aarde. De conferentie waar ruim tweehonderd hulpverleners en pastors samen waren, was voor mij het beginpunt van een totale verandering in mijn zielsbegeleiding van mensen.
Ik was heel erg verwonderd dat psychiaters e.a. hulpverleners zich bezig hielden met de crisis van de Aarde en met de noodzaak van een nieuw paradigma voor de hulpverlening en begeleiding van mensen. Er werd gesproken over spirituele noodtoestanden ( Spiritual Emergencies) en het spirituele ontwaken en opengaan dat daardoor werd ingezet.( Spiritual Emergence).
Die dagen, luisterend naar de vele sprekers, de schoonheid van muziek en de intensiteit van workshops hebben mijn bewustzijn op indringende wijze geopend. Niets was meer hetzelfde sindsdien.Ik maakte kennis met Stanislaus Grof en zijn vrouw Christina die de processen van intense spirituele transformatie al hadden beschreven in hun boek “The Stormy Search for the Self”. Zij leerden mij dat de echte heling en transformatie plaats vindt in de z.g. “ongewone bewustzijnstoestanden”, die zo kenmerkend zijn voor de diepste crisissen van mensen. Ik zag steeds dieper wat er met de mens in onze tijd aan het gebeuren is en hoe juist de ervaringen van verlies, angst om de toekomst van de Aarde en het leefmilieu, de stress van moeten functioneren los van de weg die de ziel eigenlijk al zo lang wil gaan, een dergelijk spiritueel transformatie proces in gang kan zetten.

Ondertussen zijn er vele jaren voorbij gegaan en wat deze nieuwe inzichten van destijds me hebben gegeven is een grote rust bij alles wat een mens kan overkomen. Steeds weer te kunnen zeggen: “ Het is ok. Het komt goed, je bent precies daar waar je nu moet zijn. Je wordt door alles heen op een diepgaande manier in een proces gezet van steeds groter bewustzijn.”
Een dergelijk proces is nu wat onze wereld nodig heeft: sterke mensen brengt het voort. Mensen die met een open geest, een gevoelige ziel en een diep verstaan van wat er aan het gebeuren is in het bewustzijn van de mensheid, hun weg gaan en anderen meenemen en bijstaan. Dit proces van spirituele transformatie hoort net zozeer bij het menselijk leven zo als ook onze fysieke groei deel is van onze levenscirkel. Hoe komt het toch dat juist dit proces vaak zo gepathologiseerd wordt? Gezien wordt als het lot van de kneusjes die het leven nou eenmaal niet aankunnen.

2.Donkere Nacht van de Aarde – Donkere Nacht van onze Ziel

Overal om ons heen zien we de wereldwijde crisis van de gemeenschap van leven van de Aarde; haar ecosystemen, haar wateren, leven, heel de gemeenschap van de mensen waar dan ook. Het is niet meer weg te denken van ons menselijk leven en wie let op de omvang en de aard van de rampen kan niet anders dan concluderen dat de mens diep geraakt wordt in alles wat de Aarde overkomt.

imagesCA50X0GP

                            Tyfoon Bopha, Filippijnen , december 2012

Daarnaast zijn er de crisissen in het hart van de mensen; alles wat een mens tegenkomt op de levensweg. Hebben deze twee crisissen iets met elkaar te maken en hoe dan?

De mens van nu die zijn ogen opent voor de situatie van de Aarde en haar leven, kan niet anders dan het lijden en de vernietiging van leven overal om zich heen zien. Het kan lang duren voordat iemand dit wil en kan zien. Het is net als met ons persoonlijk proces: we kunnen onze ogen afwenden en dan gaat de pijn en de ontzetting om wat we zien ondergronds. Ieder verlies aan leven om ons heen en het besef ervan is een stukje zielsverlies; d.w.z. onze ziel voelt niet meer. Onze pijn voor de wereld is net zo werkelijk geworden als onze pijn voor persoonlijke stukken van ons leven. Want we zijn immers deel van heel het proces van de Aarde op dit moment. Onze groei in bewust-wording op persoonlijk niveau is deel van het proces van bewustwording zoals het al miljarden jaren in beweging is. We zijn niet afgescheiden van de wereld, zelfs al zouden we het willen. We zijn cellen in het grote kosmische lichaam.
Wat de Aarde en haar leven overkomt, overkomt onze ziel, overkomt ons persoonlijk. Als een deel van het kosmische lichaam wordt getraumatiseerd – in het lijden van onze mede-schepselen, mens, dier of plant of in de teloorgang van onze planeet – dan voelen wij dat trauma ook in ons systeem, hoewel we er niet altijd ons van bewust zijn .
Als het grote kosmische lichaam ziek wordt door vervuiling en vergiftiging en nucleaire technologie dan zullen we het ook op een semi-bewust niveau meemaken.
We hebben de neiging deze pijn te blokkeren, want het is pijnlijk, beangstigend en we moeten er toch mee kunnen omgaan. En naarmate de situatie verergert, wordt de ontkenning meestal erger.

images 5

3. Ecologische bewustwording als een weg van spirituele groei

In de geest en op het zielsniveau van bewuste mensen van onze tijd spelen zich intense processen af. Niet meer alleen van louter persoonlijke aard en dus met betrekking tot onze innerlijke transformatie. Maar van kosmische aard: een transformatie van kosmisch bewustzijn betreffend. Het gaat om ons proces van groei van bewustzijn in een evolutionaire context.

In het begin was bewustzijn; het was in het moment waarop uit niets tijd en ruimte werden geboren. Alle grote godsdiensten en spirituele tradities – schatkamers van een diep gezamenlijk oer – weten, spreken over een Intentie, een Initiatief waaruit alles ontstond. Een oer-gebaar van Liefde, een overvloed aan welwillendheid, een niets anders kunnen als Zichzelf delen en manifesteren. In dat moment, drie seconden na de oerknal, is er ZIJN.
Alles wat geworden is, nog ooit zal zijn, was als ontwerp aanwezig in dat moment. Sommigen noemen het Goddelijke Oorsprong, Goddelijk ontwerp, Grote Ordening, Hogere Wil van de schepping. Hoe ieder het benoemt en een plaats geeft in het leven kan heel verschillend zijn. Maar wie diep luistert naar zichzelf op deze plek, wéét en dat wéten delen we met alles wat leeft en bewustzijn heeft. Wie de vogels beluistert in de lente, weet dat vogels wéten, en de rivier en de roos ook. En de boom die zich uit een zaadje naar het licht beweegt. Zo zijn we allen samen geworteld in het evolutionaire proces, begonnen lang voordat we bestonden en er weet van konden hebben. De Godsvonk diep in ons wezen is daar thuis!

Nu de sprong naar vandaag en ik bedoel echt vandaag. Miljoenen mensen of zelfs meer hebben de afgelopen jaren, in toenemende mate kennis genomen van de processen die zich aan ons milieu en de Aarde voltrekken.

Ik noem het maar onze persoonlijke ecologische crisis in het kader van de wereldomvattende ecologische crisis.

De mens gaat zichzelf verstaan vanuit zijn plaats in heel het evolutionaire proces. Wanneer dat gebeurt, zal er in de spirituele groeiweg van een mens letterlijk álles veranderen: voorgoed is hij opgenomen in de stroom van bewustzijn waaruit alle creatiekracht voortkomt. Een onstuitbare energie, liefde en wéten baant zich een weg.
Het is een nog ongeschreven wet dat de persoonlijke transformatie en groei enkel kan plaats hebben binnen een grote evolutionaire context. Gebeurt dit niet, dan is er uiteindelijk stagnatie. En kennen we niet al te goed de wijzen waarop dit gebeurt? Massaal opbranden, zingevingsvragen, depressies, diepe gevoelens van eenzaamheid van een vaak kosmische omvang, zoals de zogenoemde kosmische thuisloosheid, ecologische angst, etc.
Het ontbreken van een heldere visie op wie we zijn, maakt dat we als mensheid de richting kwijt zijn van waarheen we ons bewegen. Het ontdekken van een wijze van weldadige aanwezigheid van de mens voor de Aarde zal ons leiden naar een levensvatbare toekomst voor alle leven op Aarde. Daar vindt een mens echt welzijn en diepe kracht. Daar is de mens weer verbonden met de Kracht van het Begin.

Wetenschappers hebben ons de afgelopen eeuw binnengeleid in de schoonheid en het mysterie van het ontstaan van alle leven. Al wat wij (kunnen) weten, is een oproep en een dringende uitdaging om mee te werken aan het behoud van leven en zo een volgende stap in de evolutie van de Aarde en al haar leven te versnellen.
Zo worden we uitgedaagd om in onze meditatieve momenten en op zoveel andere wijzen, onze rol als mens te doorgronden vanuit heel de geschiedenis van leven van kosmos en Aarde.
Dit is deel van onze groei in zelf-validatie in de context van onze plaats in de Aarde-gemeenschap.
De groeiende verbinding met ons diepste Zelf, onze Essentie, vertaalt zich in een groeiend mededogen met onszelf en met ieder levend wezen. We zullen in elkaars ogen de pijn en de verrukking lezen, de vreugde om de vervulling die de Aarde en haar leven ons geeft en de stille daadkracht om met héél ons leven het Grote Leven te koesteren en te beschermen.

We zullen het Grote Verhaal van Kosmos en Aarde steeds dieper gaan verstaan. Het zal een spiegel blijken te zijn van alle persoonlijke groei en ontwikkeling, want hoe zou die anders zich voltrekken als naar het model van het evolutionaire proces?
We zullen onszelf begroeten in al onze creatiekracht en potentie; met wat onze Aarde nu nodig heeft en wat ieder kan geven op de meest unieke manier die er is: je eigen manier!
We zullen opnieuw ervaren hoe de sacrale dimensie die alles doorlicht, ons doet stralen en ons handelen glans en vastigheid geeft. De uitgedroogde en verschraalde bronnen van religiositeit, inspiratie en inzicht zullen weer stromen.

images 6

4. Als Kosmisch Bewustzijn doorbreekt: met nieuwe ogen zien

Elke persoonlijke crisis die wij bewust doorleven is een twijgje aan de boom van kosmische wijsheid en weten. Ieder moment van heling en integratie is uitdrukking van de unieke Eenheid die alles omvat en doordringt. Steeds meer zullen we verstaan hoe onze persoonlijke crisissen, transformatie en integratie en de groei van menselijke bewustzijn in het algemeen, in elkaar grijpen. We doen nooit meer iets voor onszelf alleen, altijd komt het ten goede aan het Grote Geheel, want alles is met alles verbonden.

Wie de weg van persoonlijke heling gaat, zal vroeg of laat de geboorte van zijn kosmische ziel mogen ervaren. Wat wordt daarmee bedoeld en hoe ervaar je dit? We worden een kanaal voor kosmische liefde. Het is a.h.w. een verschuiving van bewustzijn. De wereld, de Aarde, je eigen leven, het is nog steeds wat het is. Maar je ziel heeft haar weg gevonden in Goddelijk bewustzijn. Je ziet met nieuwe ogen, de immense schoonheid, goedheid en verbondenheid van alles. Je innerlijk leven gaat nu je uiterlijke leven veranderen en nu handel je vanuit die diepe eenheidservaring en een immens mededogen dat in je is opgestaan.
Evolutionair bewustzijn ontwaakt: je begrijpt waartoe je bent gekomen, waarheen de mensheid op weg is. Een nieuw Aardebewustzijn is ontwaakt . Een nieuw roepingsbesef is gekomen en je neemt moeiteloos en met passie je taak op in deze beslissende fase van de mensheid.
De toekomst komt naar ons toe, in en door ons hart heen.

De spiritueel ontwaakte mens: heeft voeling met het Grote Geheel. De mystieke mens is geboren; de kosmosmens. Deze mens spreekt een volledig JA uit tegen God en de Schepping. Vanuit de diepte van eigen ziel en de verbinding met alles wat is. Het is één en hetzelfde geworden. Alles is heilig geworden. Achter alle dingen licht iets veel groters op.

5. Tot Slot: Je bent een vat voor God in deze wereld

Enkele gedachten uit het slot van De Burcht ( C. Myss)

“Elke keer als leefgemeenschappen door een crisis zijn gegaan, zijn er mystici opgestaan om zich tot hen te richten. Als verborgen engelen van het Goddelijke komen ze uit alle rangen en standen tevoorschijn…..Mystici brengen het goede van een cultuur in veiligheid en brengen dat over naar de geboorte van een volgende cultuur. Mystici zijn geen stille vaten van God, vergis je niet. …Ze worstelen met de grote vragen van leven en dood. …Ze inspireren anderen doordat ze in overeenstemming leven met de leiding van hun ziel, door hun intensiteit en helderheid. Mystici herkennen de tekenen dat de ziel van een gemeenschap stervende is en bewusteloos is geworden. Ze hebben de moed om door de gewone angsten heen te kijken…..

Je wordt naar binnen geroepen zodat je ook naar buiten de wereld in kunt gaan. Te midden van je aardse chaos ontdek je een passie die je kunt volgen. Die brengt je voor het moment nog meer chaos, maar onder de oppervlakte zul je een nieuwe orde; een goddelijke orde aantreffen”.

Pag.325- 326 ISBN 978 90 6963 799 0

imagesCAJLPZ0K

Misschien is een nieuw openbaring gaande
en ontwaakt een ervaring van bewustzijn
van de grootsheid en sacrale kwaliteit
van het proces van de Aarde.

Sinds de tijd van de sjamanen
heeft de mensheid dit amper meer ervaren
maar in zo’n vernieuwing
ligt hoop voor de toekomst
voor onszelf en de hele Aarde
die wij bewonen.

Thomas Berry ( Great Work, p.106)

Thuisgekomen in de liefde

Weer zijn we samengekomen rond de spirituele weg die ieder van ons gaat. De immense stilte van de herfst raakt ons. De bladeren vallen zachtjes neer. Uiteiendelijk hebben ze losgelaten, één voor één. Wat een prachtig beeld voor ons eigen proces.Hoe lang duurt het en hoeveel stormen moet je al hebben doorstaan voordat de uiteindelijke overgave komt en je het aandurft om los te laten?

“We zijn geschapen uit liefde, zijn voortgekomen uit het Licht.  We zijn geboren als een goddelijk schepsel en zullen in die staat terugkeren.

Allemaal, spiritueel ontwikkeld of niet, weten en herinneren wij ons waar wij vandaan komen en waar we eindigen, in feite waar we thuis horen. Dat is wat ons tijdens ons leven aantrekt.

We zijn nooit zonder hoop omdat we ons herinneren goddelijk te zijn. We herinneren ons de stilte, het gevoel één te zijn met het universum.  Gelukkig kunnen we daar heen gaan om de stilte te vinden”    ( Ad Vermeer)

En we bewegen ons naar de stilte en de diepte waarin het leven van onze ziel zich nu beweegt: de meditatie aan het begin.

  • In de beschutting van het Oorspronkelijk Licht dat ons wezen en ons leven doorlicht, openen we ons voor de weg die onze ziel gegaan is. Ik kijk met groot respect naar mijn  zieleweg. Zo is het leven gegaan en ik ben dankbaar. Ik weet mij op deze weg intens bemind en gezien door een verborgen God, die mij vindt en opneemt steeds weer.
  • Vandaag wil ik de openbaring van licht en liefde in mijn ziel omarmen. Ik herinner mij momenten van mijn leven als zielloos, zonder doel en richting. Ik ken mijn woestijn…ik hoor hier de stem van mijn ziel, nu. Hier weet ik van mijn diepste verlangen en ik zoek er contact mee te maken. En we openen ons voor een onvoorstelbare grote Liefde…..
  • Geen verwachtingen hier, niets grijpen, geen visioenen, maar gevonden worden…om kanaal te zijn voor die Liefde. Zo gaan we het Goddelijke Licht  dat ons doorlicht binnen.

Voorafgaand aan deze dag hebben we gelezen, gemediteerd en overwogen hoe het allemaal gebeurt in ons eigen leven: de weg naar Verlichting en uiteindelijke thuis komen. Het is heel dicht bij, de ziel die kalm geworden is, het lijf dat straalt door het licht dat van binnen brandt,  hoezeer ook getekend misschien door waar we doorheen zijn gegaan. Zo voltrekt zich spirituele groei in ons leven.

Spirituele schrijvers van velerlei tradities hebben de spirituele groeiweg beschreven als een proces in fases. Deze keer gebruiken we de beschrijving die Johannes van het Kruis geeft, een Spaanse mysticus die leefde in de zestiende eeuw.

Hoe de weg begint als een roep hebben we beschreven in de vorige aflevering. Het op weg gaan, en hoe dat kan gebeuren midden op je levensweg, door omstandigheden vaak die een mens zijn ogen doet neerslaan naar zichzelf. En je gaat op avontuur, met “geen ander licht dan het licht dat van binnen brandt” ( lied van de Donkere Nacht Joh. van het Kruis) Een gelukkig moment, vaak in moeilijke omstandigheden, zoals burn out, diepe verlieservaringen…Nu kun je er niet meer omheen en…je gaat.

1. Zuivering

Of je wilt of niet, je komt terecht bij de vele onverwerkte zaken. Emoties, oude pijn, al wat we over onszelf hebben ontkend. Plekken in ons leven die vragen om heling. Als we dit eenmaal beginnen toe te laten, ervaren we vaak ook een grote verwarring. Alle emoties buitelen over elkaar heen en je weet soms letterlijk niet waar je het zoeken moet. Vooral ook omdat in deze fase heel veel woede en andere heftige emoties naar boven komen. Maar nu kun je het aan, je ziel weet het, anders zouden al deze emoties niet weer langs komen in je bewustzijn.  Het is ook heel pijnlijk om te ervaren dat je jezelf niet meer kent. Want er is zoveel aan het veranderen. Ook omdat delen van jezelf die zich verborgen hebben, zich aandienen. Dit alles vraagt heel, heel veel energie en niet zelden belanden mensen thuis op de bank. De grote verleiding in deze fase is vaak ook dat je het opgeeft, toch maar weer naar de “massa” beweegt en weer het “gewone” zoekt. Je hebt ondertussen ontdekt hoe eenzaam die plek kan zijn. De mensen om je heen merken dat je op een andere weg bent en ze willen je ” terug”.  En hoe hoop je dat ze begrijpen waar je doorheen gaat, maar dat kun je nou eenmaal niet verlangen. Ieders weg is zo anders.  Zoek dan de plekken en mensen die je ondersteunen en bemoedigen. Die ” je verdragen met je beschreid gelaat”, zoals Ida Gerhard dit zo mooi zegt in haar gedicht  “Kwade Dagen”.

Het is de fase van de actieve zuivering: actief omdat het echte inzet en actie van je vraagt. Je moet er voor kiezen, om de waarheid van wie je bent en wat je tot nu toe met je leven gedaan hebt, onder ogen te zien. Soms kan een lifecoach of  een andere begeleider je helpen om een pad te vinden door dit alles heen. Het is vaak ook een tijd van veel vergeven: aan jezelf, aan anderen.

Toen we onze ervaringen deelden deze middag, zagen we ook dat het zo moeilijk is om de controle over ons leven los te laten. We denken dat we dit proces kunnen sturen en wachten dan op het moment dat we “weer de oude zijn”. Maar dat moment komt niet, want we zijn ten diepste ons-zelf aan het worden, in die richting  bewegen we. Onze ziel kent de weg en bepaalt hoe het zal gaan. Dat is heel lastig en de omgeving bestempelt je al gauw als ziek, zwak terwijl je juist heel sterk bent. Dat je zoveel krachtiger en zachter aan het worden bent is vaak voor jezelf nog niet zichtbaar en voelbaar, want je blijft maar moe. Moeheid die als oorzaak heeft dat de energie a.h.w. wordt weggesluisd naar het transformatie proces. Dergelijk processsen kunnen weken, maanden, soms jaren duren. Hoe eerder we de teugels uit handen geven, meebewegen met het proces en de controle opgeven, hoe eerder we er doorheen komen. Dat is het hart van het proces van actieve zuivering. Ook wel genoemd de Donkere Nacht van de Zintuigen, want de crisis en de zuivering spelen zich af op het niveau van de zinnen. Ons denken, voelen, “smaken” , zien, horen, zijn in crisis en verwarring.

2. Verlichting

En dan op een goede dag wordt alles anders. Je komt thuis op de bodem van je ziel. Er zijn voorbeelden beschreven van mensen die na een lange innerlijke tocht ineens een groot Licht ervaren. Die ervaring kan heel verschillend zijn, maar het is in de kern de terugkeer naar je eigen hart. Temidden van verwarring, schaamte, pijn begint het licht te gloren. Uit het donkere bos waar je in zat, kom je nu in het volle licht. In feite is het de diepte van zelfkennis. Je voelt een nieuwe energie door je heen stromen.  De Verlichtingservaring brengt een nieuw bewustzijn van intens verbonden zijn: met jezelf, met anderen en het leven om je heen en met God of het Goddelijke. Het is een ervaring van nieuwe identiteit: niet langer het ego dat je leven wil bepalen, maar daar doorheen gebroken kom je thuis in wie je ten diepste bent. Het is de authenthieke Ik-ervaring. Nu staat  je IK tenvolle ten dienste aan het Diepere Zelf. De middeleeuwse mysticus Meister Eckhart noemt deze plaats; de geboorte van God in de ziel. Tolstoi beschrijft deze ervaring: “licht breekt door op de plek van wanhoop en er is een diep gevoel van richting en zin. En dat licht heeft me nooit meer echt verlaten”. Of zoals Ignatius van Loyola, een bekend geestelijk schrijver en leidsman uit de zestiende eeuw de Verlichtingservaring beschrijft als een nieuw verstaan van alles. Geen grote visioenen, maar een heel diep innerlijk zien. Het is belangrijk dat we dit verschil zien. Je krijgt a.h.w. weet van vele dingen, je ziet diepe samenhangen die je voorheen niet zag, vooral de diepe verbondenheid van alle dingen.

Omdat de Verlichtingservaring zo eenvoudig, diep kan zijn, kunnen we eraan voorbij gaan, als onze ogen zijn gericht op het ervaren van buitengewone dingen. De authentieke Verlichtingservaring is een intense ervaring van verwondering en diepe eerbied voor alles. Je bent aangeraakt door het Heilige, in jezelf en in alles om je heen.  In onze tijd waarin de crisis van de Aarde zo uitdrukkelijk in ons leven aanwezig is, is het vaak een moment van zien hoe je deel bent van heel de gemeenschap van leven. Ineens versta je en zie je dat alles met alles verbonden is. Een heel nieuwe energie en kracht stroomt door je heen.

De Verlichtingservaring is een ervaring van roeping: je hebt oog gekregen voor je innerlijke diepte en ervaart dat je wordt aangesproken. Je gaat het aandurven om te vertrouwen op die stille stem in je, op innerlijke leiding en innerlijk weten. Het blijft een voortgaand proces van innerlijke zuivering: je moet wel leren om je ego-stemmen  te kunnen onderscheiden van de veel stillere bewegingen van je diepste, echte zelf. De trouw aan stilte, gebed en meditatie wordt nog belangrijker.

De gevaren van deze fase van Verlichting zijn dat je denkt dat je aan het einde van de weg gekomen bent. In de diepte van je innerlijk weten kan de verleiding tot arrogantie opstaan. Dan is je ervaring van licht en helderheid je bezit geworden. Je bent de grote leraar, degene die de ander recht naar het Licht kan brengen. Op dit stuk van de weg gekomen moet je heel alert zijn. De kernvraag is: waartoe word ik bewogen in dit grote innerlijke Licht?  De Verlichtingservaring is altijd een diepe transformatie en dat proces gaat steeds door in grotere eenvoud en verwondering. Het maakt je bescheiden en nederig en je weet dat je nog een lange weg te gaan hebt. Het is ervaring van deemoed, alertheid. Niet de valse roes van grootsheid, niet van het bereikt te hebben en nu echt aangekomen te zijn. Verlichting is een plek van rust en een oase langs de weg – even  – en je moet verder gaan. Je blijft nederig op weg.

In je innerlijk leven wordt de meditatie, taai volgehouden en met de inspanning die je aan de dag legt, tot een innerlijk schouwen. Heel stil gebed. Het gebed van de rust zoals de mystica Teresa van Avila het noemt. De ziel is kalm geworden.

Je moet ook goed voor jezelf zorgen in deze fase van het pad. Je energetisch goed  beschermen, want je bent hypersensitief geworden door de grote veranderingen die zich hebben voltrokken.

3. Van Verlichting naar het rijpen van de ziel: Loutering

Als de weg verder gaat en het licht van de Verlichtingsfase wel aanhoudt maar niet meer zo op de voorgrond staat, komen we in een woestijn terecht. Van het donkere bos, nu naar de woestijn die doorgetrokken moet worden. Hier wordt ons engagement, onze diepere gevoelens en hoop gezuiverd. Het is mogelijk dat je de haat in jezelf tegenkomt, zowel tegen jezelf als de ander.  En naarmate je dieper en dieper jezelf ontmoet, ga je je afvragen of je wel echt liefhebt. En omdat het innerlijk licht er nog altijd is, verlicht het ook de donkerste delen in onszelf en komen we oog in oog te staan met onze schaduwkanten. Dat wat we denken dat niet van ons is, maar wat we levensgroot zien weerspegeld in de ander. Vaak is dat  stuk de bron van haat en woede naar een ander toe, maar ook richting maatschappij en Aarde.

Deze periode zal ons uiteindelijk leiden naar de ervaring van diepe eenheid met onszelf, met alles om ons heen en met God(delijke).  Op dit stuk van het spirituele pad is het een proces dat zich afspeelt in het diepst van ons innerlijk. We komen in de realisatie dat ons leven eindig is, dat zoals het zich heeft ontvouwd wel “mijn” leven is.

Het gaat nu over leven, dood, eindigheid en wat daarna komt. In deze fase worden we heel diep geconfronteerd met de staat van onze integriteit. Hoe zuiver ben ik in alles wat ik leef, zeg en doe. In mijn liefhebben en mijn liefde voor God en de wereld?

Dit kan leiden naar een diep gevoel van geen betekenis te zijn. Och waartoe dit alles in het leven, zeker als het pad zwaar is. Er is de grote verleiding om het op te geven. Je bent voor jezelf een vreemdeling geworden en kunt je lange tijden bevinden in een innerlijk vacuum. Er is vaak innerlijke leegte en niets kan die opvullen. Je voelt je afgesneden van alle innerlijke bronnen en je eigen levenstroom. Niet zelden is er een depressie. Vaak is er voor de gelovige mens een diep gevoel van vervreemding van God. God heeft je verlaten. “Mijn duisternis is de enige vriend die ik nog heb”…(psalm 88)

In deze fase is er een heel intens proces van zuivering aan de gang en het gebeurt aan jezelf. In feite gaat de Verlichtingservaring verder, maar zo ervaar je het niet. Alles lijkt zo donker. Er is vaak onverklaarbaar verdriet en pijn. De mens kan ten dode toe bedroefd zijn, zoals bijvoorbeeld als hij zijn eigen dood in de ogen moet kijken. Dat moment komt voor ieder mens ergens op het spirituele pad.  Het is het moment dat er geen uitweg meer is, ook bijvoorbeeld in situaties in persoonlijk leven, relaties, gezin en familie, je levenswerk. Je komt ook op een plek verder dan waar je je schaamt, je voelt nu schuld. Je geweten wordt steeds verfijnder en je durft te voelen en te zien. Dit ben ik, met alles wat geworden is.

De doorbraak van God in de ziel gaat verder en St. Jan van het Kruis beschijft dit proces op een heel bijzondere manier in zijn prachtige lied: De Levende Vlam van de Liefde. De diepste innerlijke verwondingen, die je een leven lang meedraagt worden hier geheeld, getransformeerd door de tedere aanraking van God in de ziel. De heling gaat vaak gepaard met de depressie die al beschreven is. Nu ga je echt naar de wortels van diepste motivaties en drijfveren.  En vaak neem je ook innerlijk en uiterlijk afscheid van kameraden op de weg. Je moet nu alleen gaan. Niemand kan je bijstaan op dit stuk van de weg. We zijn misschien geneigd opnieuw ons vast te klampen aan degenen die het vroeger wisten, die je leidden. Nu werkt het niet meer, want het zou teruggang betekenen. En zo ervaar je het vaak ook. Niet zelden zijn er diepe ervaringen van hulpeloosheid. Dit stuk eenzaamheid, deze onzekerheid, dit donker en lijden denk je niet aan te kunnen. De grootste verleiding is hier het opgeven.

De ziel is verder gegaan en  de wereld die we hadden opgebouwd wordt a.h.w. aangestuurd vanuit een nieuw actiecentrum. Al onze gevoelens en verlangens worden omgevormd, naar Gods model. Het is een proces van intense transformatie dat aan ons gebeurd. Nu is het een periode van passieve zuivering. Niets te willen, niet te handelen, maar ondergaan; zo vindt de ziel haar rust. Nu komen we echt in het gebied van onze Godsrelatie. We worden ook uitgenodigd om de inspanningen voor spirituele groei en meditatie los te laten. Nu zul je worden geleid naar de beschouwing, de contemplatie. De ervaring van een diepe eenheid. Van binnen uit wordt je steeds weer aangeraakt door Gods stille aanwezigheid. Zo rijpt de ziel. Je maakt jezelf los van je zelfontworpen Godsbeelden en diep in je ziel weet je wie God is.  Het intense zoeken en grijpen naar God heeft plaatsgemaakt voor het gevonden worden.

Altijd trekt de Goddelijke kern ons aan, ook als we er niets van moeten hebben of het uit ons leven bannen. Het is een kracht als de zwaartekracht; we kunnen alleen maar in de diepte van die aantrekking vallen. Wat er ook ons overkomt en hoe droog en veraf enig ervaren van de Goddelijke liefdeswerkelijkheid is , we zijn nooit buiten de aantrekkings-kracht van God.  Nu wordt de spirituele weg: stap voot stap loslaten waar je al je zinnen op had gezet om het Al te ontvangen. Loslaten:  ook je beelden, visioenen, al waar je aan hebt opgetrokken. Die zijn bijzaak en niet de kern. Bij Johannes van het Kruis is het Al de alomvattende omvorming in liefde.

Meer en meer leer je dat je wel kunt zoeken naar het Absolute, naar God, maar wat je zoekt is en blijft verborgen. Je voelt dat het zoeken voortkomt uit een verlangen dat nooit wordt gestild. Ook de mooie ervaringen en de diepe inzichten van Verlichting moet je durven loslaten. Je luistert meer en meer naar je ziel en je weet dat je kennis over het Absolute, over God is als een ademen in de ziel. Meer en meer ga je de duisternis liefhebben, ook diep in jezelf. Omdat je ook voor jezelf duister blijft, dat ontdek je meer en meer is,  het nacht. Nacht is geen straf of iets dat ons overkomt. Of iets dat je moet vermijden. Nacht is ook een verschijningsvorm van Licht. Dat weet je pas als je de nachten van je leven omarmt.

Nu wordt mensworden en één en jezelf worden, iets binnenlaten. Iets, iemand toelaten in jezelf. Je gaat voelen en weten dat je ziel steeds meer binnendringt in je leven. Dat je daar de leiding ontvangt voor iedere stap op de weg. En je komt thuis in wat ongerept is, onverwoestbaar is. Dan is ziel geworden tot waar de mens bemint, zuiver en oprecht, onvoorwaardelijk.

Zo groeit de mens de Unio Mystica binnen, de uiteindelijke eenheidservaring.

                                            licht dat niet dooft  M.Coelho

3. Aangekomen om te verblijven in de Eenheid

Wie het heeft uitgehouden in het donker van de Nacht van de Ziel zal heel geleidelijk de  morgen zien gloren. Zoals die vrouwen die vroeg in de morgen naar het graf van Jezus gingen.  Het blijkt dus dat bij het graf iets heel anders wachtte dan zij dachten…ze werden er bij name geroepen. En zij herkenden de Verrezene, hij die door de dood was heengegaan. Een heel nieuw leven is begonnen.

Het is een wedergeboorte ervaring. “Je moet opnieuw geboren worden,” zegt Jesus tegen Nicodemus. Nee, niet de “instant’ wedergeboorte ervaring, the “reborn”, doorgaans gaat het niet zo vlug. De groeiende eenheidservaring gaat heel geleidelijk zoals het licht van de opkomende zon. Ook Verlichting dus, maar van een heel andere aard.  Diep in je hart worden je ogen geopend en je ziet een heel andere werkelijkheid. Het is vaak het moment dat we bekrachtigd worden in onze unieke missie en opdracht in de wereld. Nu ben je klaar om te doen, wat jij alleen kunt doen en waarvoor jij naar de Aarde kwam. Het is een heel omvormingsproces geweest van het verblindende licht van je roeping naar de moed de missie te aanvaarden. Nu is dit alles getest en gezuiverd en ga je je weg, stil en krachtig. Je bent “dorevaert Gods” geworden, (Hadewijch, middeleeuws Vlaams mystica). Het spitiuele kanaal is nu helemaal open en door je heen vaart a.h.w. de onvoorstelbare grote Bron van liefde en heling.  En je gaat voor je missie:  bescheiden, krachtig en met het weten dat het niet meer om jou gaat, maar om het Grote Geheel. Je staat in dienst van die Liefde waarmee je al zo lang teder bent aangeraakt.

De wedergeboorte ervaring is een ervaring van heelheid, want de tegenstellingen in jezelf maar ook in je opvattingen over de werkelijkheid zijn geheeld. Nu zie je met nieuwe ogen de Levende, die nog altijd verborgen is.

Je hebt jezelf diep vergeven en dan valt er zoveel van je af. Je hoeft niet meer te streven naar perfectie, naar diepe ervaringen. Tussen alles wat je onder ogen hebt gezien van jezelf laat je je nu niet meer afleiden door het Licht: je ziel ervaart nu een voortdurende gelukzaligheid. En dat terwijl de uiterlijke omstandigheden mogelijk nog niet veranderd zijn. Maar je kunt er nu mee omgaan vanuit een heel andere plek. Je bent een mens geworden: Ruusbroec ook een Vlaamse mysticus noemt het de geboorte van de “Ghemene mens”. De hoogste staat van het spirituele pad. Je bent een mens nu van vlees en bloed, en het hart van steen is het hart van vlees geworden.

Van de mens die wanhopig zoekt naar de liefde en wie je die kan geven, ben je een de liefhebbende geworden. In het lied van de Donkere Nacht vinden geliefde en minnaar elkaar. Ze zijn in elkaar veranderd.

4. Mystici, de liefhebbende mens in deze wereld

Overal in onze wereld zijn er mensen die leven vanuit die diepe staat van eenheid.  Ze  inspireren anderen met de leiding die ze ontvangen in hun ziel en zo zijn zij leiders naar een nieuwe toekomst en een nieuwe cultuur. Ze zijn de mensen die onze wereld zo nodig heeft. Met een heldere intentie, een belangeloze inzet en een zekere mate van helderziendheid en innerlijk weten. Ze zien meer dan crisissen van welke aard dan ook. Ze zijn wijs geworden en kennen het leven en zien de diepere betekenis van alles wat er nu gebeurt. Ze zijn niet bang, laten zich niet afleiden en staan met twee voeten in de aarde geplant. Alles wat ze doen komt voort uit die diepe bron van eenheid, ze zijn mystieke activisten en werkers geworden

“Laat niets je verstoren. Laat niets je beangstigen. Alles gaat voorbij. God verandert nooit. Geduld verwerft alles. Hij die God heeft ontbreekt het aan niets. God alleen volstaat.”  Teresa van Avila

En tot slot de meditatie:

  • Je gaat naar die diepe plek van rust, je bent er alleen met God..Je ziet de diepte, de schoonheid van je ziel en hoe je ziel geworden is…
  • Je opent jezelf voor goddelijke leiding en je weet dat je een kanaal bent voor genezing, dienstbaarheid en liefde.
  • Je bent bereid om kanaal te zijn en je laat de liefde door je heen stromen
  • Ga diep in jezelf en luister naar je ziel die je onderwijst over haar vermogen om te dienen.
  • Zie jezelf als mysticus, dat deel van jezelf dat die eenheid leeft en ervaart. Laat je ziel vrij en bid…
  • Je ziet hoe je de mystieke liefde ontvangt…je ziet hoe je hart zich vult met liefde voor de aarde, de kosmos, alle leven..En je ziet waarheen je ziel reist en de liefde laat stromen…Je voelt je verbinding met de mensheid, met deze tijd en alles wat daarin gebeurt…
  • Laat de liefde stromen naar waar pijn is, zaai liefde waar chaos is. Hecht je nergens aan, je bent alleen maar een kanaal.
  • Dank om wat je gegeven is, doorheen elke fase van je leven. Dank om het pad dat je mag gaan..

Verdere inspiratie:

  • De Mystieke Aanraking,  K. Waayman Ten Have EAN 978 90 259 5893 0 ( niet meer verkrijgbaar)
  • De Burcht. Een geestelijke reis naar ons innerlijk zelf. C.Myss Altamira  Becht ISBN 97890 6963 799  0

.

Met je ziel op vakantie!

Een bijzondere kans

Nu we midden in de vakantietijd zitten, is het goed om te schrijven over de kansen voor de ziel als de mens stilvalt. Als alles wat normaal onze aandacht vraagt en vaak de weg blokkeert naar die stille stem die in ons, ineens wegvalt. Dan kan er veel gebeuren! Het is zaak, om dan wakker te zijn en de kansen te grijpen. Want je kunt ook door je vakantie heen gaan met “je ziel onder je arm”, zoals het spreekwoord zegt. Daarmee wordt dan een gemoedstoestand aangeduid van intense verveling, leegte, niet weten wat te doen. Daar kun je in terecht komen en je kunt er in blijven hangen. Dan wil je vermaakt worden of zelf de verstrooing zoeken. Terwijl je je ziel al onder je arm hebt, en die dus behoorlijk dichtbij is. Hier ligt de kans!

Als ik zo speel met de uitdrukking “met je ziel onder je arm”, dan besef ik hoe raak dit getypeerd is.  Als onze dagelijkse routines en bezigheden wegvallen, kunnen we in een intense leegte en verveling terecht komen.  En je had er nog wel zo naar verlangd, zo héérlijk om niets meer te moeten. Maar dan moéten er vaak andere dingen want  je hebt onbewust weet van wat er te wachten ligt op de bodem van je hart en als je de innerlijke reis voortzet, op de bodem van je ziel.

Zo rust een vlinder! Hoe doe jij dat?

Vakantie”: naar het huis  van je ziel gaan.

Misschien heb je al heel wat kilometers gereisd voordat je bij het besef komt hoe diep het verlangen is, soms al jaren, om naar huis te gaan. Moest je daarvoor weggaan? En je hoopt, dat als je daar aan komt dat er iemand is, die je welkom heet in je ( eigen ) innerlijke huis. Die uitnodiging volgen kan je confronteren met hoe het echt is. Want misschien is er al jaren niemand thuis daar , of ben je er nog nooit geweest. Maar nu, nu zal het gaan gebeuren, hoop je dan.  Misschien heb je wel heel je vakantietijd nodig om zoveel rust en stilte te vinden dat deze verlangens aan de oppervlakte mogen komen. Als je dan je verlangen maar omarmt, ook al moet je weer aan de slag. Juist het contact met de ziel zal de levenssappen weer doen stromen en dan is het de kunst om in de structuur van alle dag ruimte te scheppen om het contact te blijven voeden.

Thuiskomen in het huis van je ziel: het verlangen kan zich op zoveel manieren kenbaar maken. In deze blog wil ik vandaag iets meer schrijven over de wijze waarop de stem van de ziel zich kenbaar maakt, juist als we stil vallen.

  • Het is belangrijk om te onderscheiden dat afstand nemen en weggaan niet hetzelfde is als thuis komen en weer opladen. Het huis waar we willen thuiskomen is immers heel dicht bij, het ligt in je hart en je ziel en is niet verbonden met verre of minder verre bestemmingen. Soms vinden we daar enkel maar de afleiding van het innerlijke werk en proces waar we voor staan of al inzitten. En kalmte vinden en uitrusten wil nog niet zeggen dat je aankomt in de diepe transformerende stilte.  Als je bijkomt van de vele vermoeienissen, is dat een proces van herstel en een stap naar je voedende bron .
  • De ziel weet waarheen ze wil gaan;  dat is de troost van de grote leegte waarin je terecht kunt komen als je stopt of gestopt wordt. Soms is het begin van een periode van vakantie en rust de ontdekking dat je lichaam een duidelijke boodschap voor je heeft.  Allerlei lichamelijke klachten en symptomen vragen om je aandacht. Laat je dan bij de hand nemen door die symptomen en klachten en neem ze heel letterlijk; bijv die stijve knie die je wijst op waar je wordt uitgenodigd om te buigen en meer soepelheid in je leven in te bouwen. Of weer die migraine als je de spanningen kunt loslaten. Op de drempel naar de diepere zielsprocessen komen we vaak uit bij een veelheid van lichamelijke klachten. Een zielscrisis begint vaak met z.g.ziekte of een echte ziekte die zich kenbaar maakt, omdat wat moest gebeuren niet werd onderkend. Dus luisteren naar ons lichaam is nu de uitnodiging. Naar dat zachte stuk in ons, dat zachte kwetsbare lijf dat zo openbarend is.
  • Of die onderhuidse depressie; dat gevoel van onbehagen, dat vermoeden dat als je je gevoelens echt zou toelaten je het niet meer redt.  Ga niet meer zo door, zegt die stem al zo lang. In die stem, – wat ook de boodschap is-  ligt de kracht, de zielekracht. In onze latente en onderkende depressies ligt ons ongeleefde leven, dat wat je al zo lang had willen doen, veranderen en dat er maar steeds niet van komt. Als je diep gaat vindt je je verdriet, en wie wil dat nu meemaken op vakantie. Dan weet je waarom je zoveel  “weg te werken” had, doorgaan tot je erbij neervalt werd de drive. Dan begin je te zien dat je spirituele idealen die steeds hoger worden daar ook een rol in spelen…Mag het een tandje minder? Is het spiritueel genoeg om te durven voelen en weten hoe je ziel er aan toe is? Echte spiritualiteit begint altijd vanuit je ziel en je lijf en je verbinding met alles om je heen.
  • Misschien heb je al een hele tijd “gedroomd” van je vakantie. Letterlijk en in je nacht dromen. Hoe vaak worden vakanties aangeprezen als droomvakantie, dé gebeurtenis van je leven. Kijk maar eens naar de symboliek van je droom voor je vakantie. Je ziel wist al lang waarheen de weg naar een voller leven voor je gaat. Gelukkig ben je als de bestemming en de plek overeenkomen en in harmonie zijn met de droom van je ziel. Hoe spreekt je vakantieplek en wat je er beleeft, over je ziele droom? Misschien kan die plek je helpen om meer dan ooit weer met de droom en het verlangen van je ziel te gaan leven, straks als alles weer begint. En misschien heb je wel een nachtdroom over een huis waar je mag zijn, wat je zoekt. Het is altijd een aanwijzing voor het proces van je ziel. Het vertelt hoe je ziel er nu aan toe is. Is het huis nieuw, niet af, vervallen, of leeg?  Is het vertrouwd en kom je er thuis? Waar staat dat huis en is het oud of juist nieuw? Wie woont er in dat huis en wat gebeurt er?  Allemaal aanwijzingen om ter harte te nemen.
  • Vaak is ook de vakantie een gelegenheid om als je echt het avontuur met je ziel aangaat, iets te doen wat je nog nooit hebt gedaan. Ook daarin geeft je ziel de weg aan. Ga je weer zingen, of die tekening of mandala maken, of een verhaal vertellen of het aandurven om helemaal alleen de natuur in te gaan.
  • Zo kan onze vakantie tijd een onvermoede uitdaging zijn om niet je ziel onder de arm, maar echt door het  contact met je ziel nieuwe kracht en inzichten te ontvangen, met een nieuwe liefde voor jezelf, voor de anderen, voor de natuur en alle leven om je heen naar “huis” : te gaan. Dan zal ook de plek die je doorgaans je huis is, meer “thuis” zijn als je er weer je voet over de drempel zet.

De voorwaarde:  aandacht voor je innerlijke bewegingen, dat waardoor je geraakt wordt. Alles serieus nemen en doorleven, ook als je geconfronteerd wordt met minder leuke gevoelens, gedachten, lichaamservaringen etc.  Wie dit durft, want er is moed voor nodig,hoort en voelt de eigen ziel- in- beweging. Een vakantie is dan wel een tijd om z.g.niets te doen, maar misschien wordt je wel echt aan het werk gezet…Alles om je heen zal je helpen en dragen; de bomen, de lucht, heel de gemeenschap van leven om je heen. De sacraliteit van de plek, door de verbinding met de mensen die eervol en met aandacht deze plaats hebben bewaard.  En zo kan het gebeuren, dat de ziel die doorgaans te voet gaat, zoals de volksmond zegt, je toch inhaalt als je naar je vakantie gevlogen bent, op de een of andere manier. Begroet haar dan met alle eer: ze is het kostbaarste in je leven. En vier dan feest, zoals in het onderstaande gedicht van de Haitiaanse dichter Derrick Walcoot.

Thuiskomst 

De tijd zal komen

dat je jezelf uitbundig zult verwelkomen

op de drempel van je eigen huis.

En je zult elkaar toelachen in je eigen spiegel.

De vreemde die je was zul je weer liefhebben.

 Reik de wijn aan en het brood.

Geef je hart weer terug aan jezelf,

aan de vreemde die je steeds bleef liefhebben

heel je leven lang.

Die jij hebt ontkend, maar die jou kent van binnenuit.

Haal nu maar de liefdesbrieven te voorschijn.

Je wanhopige schrijfsels, de foto’s van toen.

Kijk nu maar jezelf in de spiegel, naar wie je ten diepste bent.

Ga zitten, vier feest om jezelf en om hoe je leven geworden is.

Derrick Walcott,

vertaling   (E. Verrijt)

*

 

Ziel in beweging: hoezo?

In de komende blogs wil ik meer onder woorden brengen over de weg die een mens gaat om met eigen ziel in contact te komen. Een mensenleven kan heel goed verlopen, zonder dat een mens ooit bewust contact heeft met eigen ziel. Je kunt deze situatie benoemen als een mens die niet op weg gaat, in de Tarot aangeduid als de dwaas: de nulkaart. Er wordt een jongeman afgebeeld met zijn gezicht naar de hemel  en staande op de rand van de afgrond. Als je kijkt naar zijn kleding is zijn aandacht vooral bij uiterlijke zaken. Hij is blind voor wat hij niet wil zien.De zon schijnt en het leven lijkt hem toe te lachen. Veel mensen leven zo hun leven, toegewijd of meer bij de waan van de dag. Komt echter het moment waarop je de uitnodiging van je ziel voelt, dan breekt er een heel ander stuk leven aan: onvermoede vragen en uitdagingen, niet meer de zekerheid die je dacht te hebben, hoogten en diepten die groter worden.

Dan kom je terecht op je eigen weg en je ziel weet waarheen die weg gaat.  Jezelf overgeven aan die weg is een ethische keuze: de keuze om één en jezelf te worden en te ontdekken waartoe jij naar deze aarde bent gekomen. Of in meer religieuze termen: waartoe je geroepen bent.

Niet in contact te zijn met je ziel en je leven laten bepalen door de krachten en wispelturigheden van het ego is vaak een bron van angst. Zal het leven je wel brengen wat jij ervan verwacht? En omdat je dat op de een of andere manier wil bereiken, komt een mens niet zelden in een leven van steeds hoger opgevoerde idealen terecht. Op den duur breekt dat op en kan het aanleiding geven tot overspanning, verslavingen van velerlei soort,  burn out en in het ergste geval tot het totaal opgeven van het leven.

Op weg gaan en luisteren naar je ziel

De ervaring dat je een ziel hebt en daardoor ervaart dat je ten diepste leeft, moet ontvangen en aanvaard worden. Het is een geleidelijk meer en meer afgestemd raken op de bewegingen van je ziel. Maar hoe voel je dat en hoe weet je dat het je- ziel- in – beweging is? De christelijke traditie heeft ons een heel indringend voorbeeld achtergelaten. Iets wat zomaar ook iemand zou kunnen overkomen in onze tijd. Er zijn voorbeelden te over die ik om me heen zie, maar ik dacht nu even aan het voorbeeld van iemand die leefde in de zestiende eeuw.

Er was eens een Baskische jonge ambitieuze edelman. Hij was zeer toegewijd aan zijn heer en koning en vocht letterlijk voor hem. Hij raakte ernstig gewond en kwam voor maanden op zijn bed terecht. U kunt zich de verveling voorstellen; zonder tv en Ipad of blackberry. Hij hield zich bezig met het lezen van ridderromannetjes. Tot hij ook de Bijbel vond en beschrijvingen van heiligenlevens. Dat was puur toeval en uit nood gedreven nam hij er zijn toevlucht toe. Deze jongeman begon te merken wat het met hem deed. Wanneer hij dacht aan de vrouwen, veroveringen en roem kwam hij in een grote leegte, terwijl wanneer hij las in de bijbel er heel andere dingen gebeurde. Daar werd hij blij van en voelde hij een aangetrokken worden tot “heldendaden”, maar vanuit een heel andere bron.  Deze opmerkzaamheid werd tot een heel beproefde manier om te weten wat er echt vanuit je ziel komt en je leidt naar je bron en vandaaruit naar jouw inbreng in de wereld.

Zo kun je onderscheiden vanuit welke geest je leeft en wat je drijft: de liefde of de angst voor tekort en gemis want iets anders is er niet. M.a.w. het is de onder-scheiding van de geesten. Hoe wezenlijk is die innerlijke bekwaamheid voor de mens van deze tijd.

Onze ziel- in- beweging

Laten we bij het beginnen om deze bewegingen op het spoor te komen en te benoemen. Het begint bij het waarnemen wat er in ons gebeurt. Als we tussendoor eens stil worden en onze aandacht naar binnen keren. Het kan misschien er op lijken dat dit in onze leefstijl niet meer mogelijk is.  Ik daag je uit, om enkele keren op een dag vijf minuten stil te zijn, je adem gade te slaan en te schuilen in een stilte dieper dan alles wat er zich op dat moment aan je opdringt. Wat is de kwaliteit van die stilte? Stilte voor de storm, een doodse stilte, of de stilte van de nacht; welke kwaliteit ken je dan toeaan je innerlijke stilte. Dat zou wel eens een grote openbaring over je leven nu kunnen zijn…Och je voelde het al lang, maar nu wil je weten, even maar…Misschien zit je wel in zulke heftige wateren als van de stilte in de kern van orkaan. En wie weet voel je ineens je ademhaling, de voeten op de Aarde, de Aarde die je draagt, voel je je veilig op een plek in jezelf waar niets je kan verstoren, een moment waarin alles klopt en het goed is zoals het is.

De stilte toelaten en je openstellen voor waar die innerlijke stilte je op dat moment mee in contact brengt, is een ontdekking.  Het was Lao Tse, de Chinese wijsgeer die duizenden jaren geleden al stelde, dat de grootste openbaring de stilte is. Nu ben je bij de eerste stap om je ziel en de beweging van je ziel te voelen.Meditatie en gebed brengen je nu verder. Want nu merk je dat er in jezelf een Waarnemer is, een getuige van wat er zich afspeelt in je ziel, daar waar je ziel zich verhoudt tot haar Bron.

“Er is veel moed voor nodig om je ziel te leren kennen. Want als je haar inderdaad leert kennen – en de kracht ervan aanneemt en leeft in overeenstemming met haar autoriteit -zal het goddelijke zelf je komen roepen… Voor het tegemoet treden aan die roeping is ook moed nodig, omdat deze je zowel naar intens licht als naar intens donkere plaatsen kan voeren….Er is veel moed nodig om je met je ziel bezig te houden…Toch kunnen we ons verlangen naar het diepe contact met onze ziel niet verdoezelen of wegstoppen of ontkennen: want de aantrekkingskracht van het goddelijke is de meest basale kracht in ons leven”… C.Myss: De Burcht,  inleiding.

Een mens die voor het eerst echt in contact komt met de aantrekkingskracht en de schoonheid van eigen ziel raakt niet zelden in een crisis. Of nog beter gezegd ervaart een diepe doorbraakervaring. Het is geen roze wolk, het kan zeer confronterend zijn. Ik noem het een transpersoonlijke crisis: iets veel groter dan alles wat tot ons zelfontworpen beeld over onszelf behoorde, vervaagt en wordt doorlicht met een veel groter perspectief. Jammer genoeg wordt een dergelijk gebeuren in onze maatschappij vaak als ziekte beschouwd. In feite zou je het als een ziekte kunnen zien: letterlijk soms ziek geworden van verlangen, van het weten dat er méér is in je leven, en dat het vraagt om nieuwe keuzes. Nu is het belangrijk en cruciaal wat een mens doet: het nogmaals ontkennen en doorgaan met “bussiness as usual”,  of het laten gebeuren.

Geestelijke schrijvers van alle tijden hebben dit moment beschreven als spiritueel ontwaken, een moment van doorbraak, van ommekeer. Een uitnodiging, zo diep en totaal, want je weet het in iedere vezel van je zijn: er is geen weg meer terug. Toch zou je ook nu de tekenen kunnen missen, want de uitnodiging is zo subtiel. Je weet het pas als je de weg die je mogelijk al had uitgezet om je eigen spirituele groei te bewerken, loslaat.

                                            Wandelende Jood,  Chagall

Tot slot van deze blog, die weer wordt vervolgd op een ander moment, een gedicht van Mary Oliver, een hedendaagse N.Amerikaanse dichteres.

                                                  Op zekere dag

wist je eindelijk wat je te doen stond

en je begon aan je reis

hoewel allerlei stemmen in en rondom je

je ervan probeerden te weerhouden.

Je hele huis beefde op zijn fundamenten.

Herstel toch mijn leven, riep iedere stem.

Maar je liet je niet weerhouden.

Je wist wat je te doen had.

Het was al laat toen je op weg ging.

Een wilde nacht met afgebroken takken

die je weg versperden. En overal stenen. 

En langzaam aan, naarmate je de stemmen achter je liet

begonnen de sterren te schijnen

door de dikke slierten wolken heen.

Toen hoorde je een nieuwe stem.

En heel geleidelijk naarmate je dieper en dieper

je eigen binnenland introk

wist je dat het jouw stem was.

Vastbesloten als je was

om het enige te doen wat jij doen kunt:

het enige leven te redden

dat alleen jij kunt redden! 

Mary Oliver, vertaling E.Verrijt

 

Weblog Anam Cara

Met vreugde en dankbaarheid  presenteer ik hierbij mijn nieuwste weblog: Anam Cara. Een weblog over de ziel. Nadat ik jaren me heb bezig gehouden met Ecologische Spiritualiteit nu dit initiatief. Het is de volgende stap op mijn weg.

De weblog Om de Aarde zal ik blijven ontwikkelen.  Zorg voor de Aarde en bijdragen aan meer bewustzijn rond de Aarde en haar leven is cruciaal in deze tijd en een uitdrukking van groei in kosmisch bewustzijn en kosmische liefde.

Ik heb er voor gekozen om een aparte weblog te presenteren over de Ziel en de weg die de ziel gaat. Als een mens leeft in verbondenheid met zijn ziel, zal hij steeds meer de Goddelijke Essentie van  zijn wezen gaan ervaren en kennen. Daaruit handelen zal bijdragen aan heelheid, schoonheid en harmonie in heel de kosmos.  “De weg vinden naar onze ware natuur is de opgave van ons leven” (W.Jaeger, Eeuwigheid in het nu, blz 349)

Onze tijd heeft mensen nodig die vanuit hun zielsverbondenheid vorm geven aan de toekomst, aan dat wat nu vraagt om aandacht en liefdevol handelen in deze wereld. Het blijkt dat de technocraten de oplossingen voor een leefbare Aarde niet hebben. We hebben mensen nodig die met al hun kennis en inzet vanuit de verbinding met hun ziel de diepere betekenis van wat er met de Aarde en haar leven gebeurt opgraven en in het licht brengen.  Onze wereld heeft het licht van iedere Ziel nodig om haar unieke bijdrage aan deze fase van de evolutie. Mensen die zich openen voor nieuwe visies, voor de innerlijke leiding van God, het Goddelijke.  De grote kracht en wijsheid van de ziel van mensen is zo dringend nodig in deze tijd van moedig handelen. We staan steeds opnieuw voor schier onoplosbare zaken.  Onze ziel echter weet over het Grote Plan, over de uiteindelijke voltooiing van de Schepping in de context van de evolutie.  Als we dat verstaan dan neemt een enorme kracht onze levens over: de kracht van het Begin die alles tot stand bracht tot op vandaag.

Onze wereld heeft mensen nodig die de Eenheid van alles ervaren vanuit hun ziel. Dan wordt de Aarde geheeld met visies van duurzaamheid en heelheid vanuit het hart. Dan zal de mens die zich geroepen weet tot leiderschap in ecologische zin, d.w.z. de Aarde beheren zoals het bedoeld is, de Bron vinden en gegrond zijn in de Kracht van het begin. In hun overgave aan wat de ziel weet en de leiding van de ziel zullen zij de echte instrumenten van verandering zijn.  En dan is het duidelijk ook waarom weblog Om de Aarde een vervolg heeft, een apart accent, hoezeer ook samen en elkaar aanvullend.

Suggesties en aanvullingen zijn heel welkom. Deze weblog is nog in ontwikkeling en ik laat me leiden. Er is geen vooropgezet plan.

Moge deze weblog een bron van inspiratie voor u zijn!

afbeelding: oersymbool levensbloem